Her gülüşünün ardına saklanır unuttum, bitti zanneder, oysa yanılır. Belki de Yaradan’ın bahşettiği en güzel deneyimdir vicdan. O kendi yolunu çizer, yanlışları belirler, doğru ile yanlışın arasına girer bize yol gösterir. Makbet’e “ Dünyanın bütün göl ve denizlerini getirseniz ellerimde ki kanı yıkamaya yetmez” dedirtir. Nedir ohalde vicdan; temiz bakmak, temiz görmek midir. İç dünyanızda açan gül dolu bir bahçemidir. Bazen inancımız yapılandırır onu bazen inandıklarımız bazen de inanmak istediklerimiz, bazen bir takım safsataları bile kayda alır değer verir. Lakin hiç susmaz içten içe çığlıklarını duyarsınız. Bazen gülümseyişinizin arkasına gizlenirken. Bazen hüzne saklanıverir. Ama iç çığlığın sesi hep aynıdır.”HAKLIYIM”, “HAKLIYIM” O halde neden kendimizi üzeriz ki neden dürüst olmaktan vazgeçirir hayat bizi. Neler yoldan çıkarır insanoğlunu, neler kazandıklarımızı kaybettirir. Tüm insanlara, dost dediklerimize, akraba, komşularımıza, patronumuza, hesap vermeyi önemser, bin bir takla atarız da “vicdan nasılsa iç dünyamızda kimsecikler göremez onu bastırabiliriz” yanılgısına düşeriz. Lakin kendine dürüst, kendiyle barışık birey iç dünyası ile oynamaz ki sağlıklı bir ruh dünyası olabilsin. O ruhta yetişenler tekliğin anlamına temsil olan laleye dönüşürde, kendine dürüst olmayan ruh kısa zamanda dikenli tarlalara gebedir. Kendine yalan söyleyip, ruhunu kandıran insanın kısa zamanda iç dünyasında çatlaklar oluşur ki kişi kendini hastalandırdığının bile farkına varamaz. Nasıl davranmalıyız o halde kendimize. Nelerden kaçmalı, nelere yaklaşmalı, neyi anlamlı ,neyi anlamsız bulmalıyız. Cevabı çok zorda olsa kesinlikle sizde, gönlünüzde, içtenliğinizde, masumiyetinizde. Çocukluğumuzdan itibaren ailemizden ve toplumdan gözlediklerimizle kendimizi yetiştirdik bize genellikle içimiz ağlarken dışımızın gülmesi gerektiği öğretildi. Yani politik tavırlar sergilemeli güçsüz görünmemeliydik. Oysa atalarımızın verdiği mertlik öğütlerini çabuk unuttuk. Adeta gönlümüze yabancılaştık. Biz olmaktan çıktık kendimize kültürümüze yabancılaştık ve başka vicdanlarla davranır olduk; insanlığa saygıyı bırakın özsaygımızda zedelendi sonra hastalanan ruhumuz için çareler aradık, anti-depresanlardan medet umduk. Hiç ama hiçbir şey fayda etmedi toplum olarak hastalanmaya başladık. Tarihimizden gelen yaşantıları unuttuk, bir yalanı yaşayıp duruyoruz…………… Artık uyanalım bu uykudan, ölü toprağı serpilmiş ruhumuzu canlandıralım, ona dürüst olalım. Ey insan kötülükler karşısında sus-pus olsan da vicdanının feryadı her gün duyulmakta alemde gel kaçma kendinden “KENDİN OLMAK” bu kadar mı zor. Kendin gibi davran insan ol. Özüne dön toprak ol, içinde sakladıkların çimlensin meyveye dursun. Sosyal kaygılarından dolayı benliğini hiçe sayma yoksa ruhsal çıkmazlarından kurtulamayacaksın ve tüm insanlığa örnek teşkil edip arkandan geleceklerin vebalini alacaksın. Ruhunu doyurmaktan kaçamazsın, zor değil bu, sadece vicdanına biraz kulak ver. O zaman göreceksin insanlara yaranamasan da kendine fayda sağlayacaksın. Başkalarının sözleri, hisleri ve ya seni kabullenmeleri bu kadar mı önemli de sen kendinden kaçıyor, kendin olmaktan korkuyorsun. İçindeki ses özgür olduğu sürece kendin olacaksın. Lakin vicdanını susturmaya kalkarak ondan kaçamazsın, gel kendin olmayı kendine dürüst kalmayı dene, gel kendi vicdanının savunucusu ol ki büyüyenler arkandan korkusuzca gelsin. Kısacası sen “SEN” ol, kendi hatalarını yok sayma, insanları kandırma, onlardan faydalanma. Gel, gel de özün insan olsun, insanlığın tanımı gençlerin gönlüne doğru yazılsın. Gel insan ol, vicdan ol; ol ki kurtulasın bu ruhsal çıkmazdan, yürüyesin özgür vicdanlı insanlığın içine başın dik ve erdemlice. Çok zor değil ruhunu kirletmeden de yaşayabilmek, vicdanına kulak verip de kendin gibi yaşamak yeterli. Gel ey insan; gel de kurtaralım şu insanlığı “RUHLARINDAKİ VAZGEŞİŞLERİNDEN” AYŞE ÜNÜVAR UZMAN PSİKOLOJİK DANIŞMAN SEYDİŞEHİR ANADOLU ÖĞRETMEN LİSESİ FELSEFE GRUBU ÖĞRETMENİ
